Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

ΚΡΑΥΓΗ

Θεοί και δαίμονες
συνωστίζονται
σ΄ ένα κίτρινο δρόμο μέσα μου.

Αρθούρε
της χαμένης εφηβείας
β ο ή θ ε ι α.

Η φτηνή ζωή περίσσεψε
κι ο θάνατος
δεν έχει μεγαλείο.

5 σχόλια:

Τη 12/10/07, 7:48 π.μ. , Ο χρήστης Blogger meril είπε...

Αχ, αυτή η γεύση που αφήνουν οι μέρες μας....
μα εσύ τυχερός είσαι, λέω, που σε στίχους την απλώνεις...
μην την κρατάς μάσα σου
Υ.Γ υπέροχα λιτά μεστά ακριβή στο συναίσθημα τρίστιχα. Εξαιρετικό...

 
Τη 13/10/07, 6:01 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Θεοδόσης Βολκώφ είπε...

Υπέροχα λιτό, υπέροχα μεστό.

Βολκώφ

 
Τη 15/10/07, 3:07 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vel... είπε...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
Τη 15/10/07, 3:14 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vel... είπε...

A, ξέχασα να σου πω πως αυτό το πύον με τους Θεούς και τους δαίμονες είναι που μας κάνει φτηνούς. Εκτός κι αν το αφήσουμε να τρέξει με την ελπίδα μιας διήθησης. Στην ελάχιστη, βρε αδερφέ, με φίλτρο το θάνατο.

(νομίζω στο είχα ξαναπεί πως μου άρεσε)

 
Τη 17/10/07, 3:07 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Ο ΠΑΝΟΣ KI' O ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είπε...

Δυό τρίστιχα ... παραμύθια
και ένα, γεμάτο αλήθεια.

Μα με όσα ζουμε στη ζωή,
κοιμόμαστε μαζί τους.
Η διαφορά μηδαμινή,
απλά, ξημέρωμα δεν θα μας βρει
στον τελευταίο ύπνο.

Τη διαφορά την κάνει για εμάς,
η διαδρομή η ίδια.

Φοράει χρώματα πολλά,
ανάλογα το βλέμμα
που κουβαλάμε στη στιγμή,
κοιτώντας παρα πέρα.

Έχεις ανάσα και πνοή,
φυσάς την πρός τα έξω.
Φύσα λίγο και μέσα σου
να φύγουν ξωτικά σου.

Κράτα και μιάν ανάσα σου
να δώσεις στην καρδιά σου ...

Σε χαιρετώ,
Πάνος

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα