Σάββατο, Σεπτεμβρίου 22, 2007

ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΛΩΡΟΦΥΛΛΗΣ

Έρχεται
πάντα από τον ίδιο δρόμο.
Ριγούν τα φύλλα μιας πορτοκαλιάς
που ξεχασμένη στην αυλή
παίζει το πράσινο εξαπατώντας.
Στις παλάμες
γνώριμα ρυάκια
αγωνίας.
Να μη χαθεί η σταθερότητα των χρωμάτων.

Αν οι φίλοι δεν είχαν μετακομίσει
σε ευρύχωρα σαλόνια
θα μπορούσα να ελπίζω
πως θα ‘φευγε από άλλο δρόμο
θα χανόταν
στα στενοσόκακα που μόνο εμείς γνωρίζαμε
γιατί μας είχαν κάνει άνδρες.

Όμως μόνος με τα βιβλία
πόσο ευάλωτος έχω γίνει
στην κρίση της χλωροφύλλης!

Να φωνάξω βοήθεια
ποιος θα με πιστέψει;

4 σχόλια:

Τη 22/9/07, 3:23 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger meril είπε...

Εξαιρετικό! Δεν έχω λόγια...

 
Τη 22/9/07, 9:13 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger Weaver είπε...

Πολύ όμορφο. Όσο περνούν τα χρόνια γινόμαστε σαν τα δέντρα. Κιτρινίζουν τα δάχτυλα κι ασπρίζουν τα μαλλιά. Που ναναι η χλωροφύλλη του έρωτα;

 
Τη 28/9/07, 11:37 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Τα δέντρα ποτέ δεν θα σε προδώσουν, μόνοι οι άνθρωποι έχουν αυτό το "χάρισμα."
φιλιά
ελληνίς

 
Τη 10/10/07, 2:38 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vel... είπε...

Βρε, Γιάννη, κάνε το σε παρακαλώ απλά "vel...", είναι το υποκοριστικό μου στο μπλογκ :)

Όχι τίποτα άλλο, μα θα αποκτήσω κρίση χλωροφύλλης (ως πευκοβελόνα μιλάω) :)

Καλημέρα

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα