Παρασκευή, Νοεμβρίου 09, 2007

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΗ

Ξημέρωμα
από το σπιτάκι του αγρού
τον βγάλαν στην αυλή
και τον μαχαίρωσαν.
Τρεις μαυροφόροι
πρώτα ξαδέρφια ειπώθηκε
της αγαπητικιάς του.
Με το αίμα του να τρέχει
στο χορτάρι
και την ψυχή του να λιγοστεύει
πρόλαβε κι άκουσε τα πουλιά.
Δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά
με σπαραγμό εκλαίγαν.
Σαν την τυφλή τη μάνα του
που καθισμένη δίπλα στη φωτιά
φώναζε τ΄ όνομά του:
Κωσταντή, που είσαι Κωσταντάκι;

4 σχόλια:

Τη 10/11/07, 12:00 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger meril είπε...

Μια κόρη ρόδα μάζευε κι ανθούς εκορφολόγα
κι ο Κωσταντής επέρναγε από λαγού κυνήγι
ζευγάρι ρόδα τση ζητά και τέσσερα
του δίδει...
Την καλημέρα μου

 
Τη 20/11/07, 1:50 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger vel... είπε...

Γιατί δε γράφεις, Γιάννη; Έφτιαξες τόσο όμορφο το "σπιτάκι - μπλογκάκι" σου και τεμπελιάζεις;;; Α... θα σε μαλώσω!

 
Τη 25/11/07, 10:40 π.μ. , Ο χρήστης Blogger akb8862 είπε...

Ξέρεις πάντα να αποτυπώνεις κάποια στιγμυότυπα πολύ ποιητικά,όσο θλιβερά & να ναι,όπως & δω.

 
Τη 27/11/07, 8:20 π.μ. , Ο χρήστης Blogger vorias είπε...

Την καλημέρα μου φίλε Γιάννη!
Έφερες τον Κωσταντή κείνων των χρόνων ανάμεσά μας, ανάμεσα στα χασμουρητά των κακομαθημένων αστών.

ΥΓ Να είσαι καλά! Έλαβα το μήνυμά σου στο εργαστήρι μου. Προσπαθώ!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα